Yalnızlık kafamın içindeki kalabalığa çekiyor.
Yere bastıkça içine çeken toprak gibi.
Kimi bana deli der, kimisi serseri.
İçimdeki pisliği kusarsam kim temizler dudaklarımdan akan kanı sanki ?
Acı çekmenin acı vermesi çok garip,
Acı çekmemek için çabaladıkça acı vermesi kadar.
Gökyüzüne bakıyorum güneş yok sürekli ay.
Yine de her gece tek dostum yıldızlar,
Benim gibi sönmüşken onlarda her gece parlar.
Ne garip bir hayat yaşadığım,
Birbirini yansıtan şeylerin hepsi aslında zıtlar.
İçim içimi yedikçe nasıl büyür içindekiler ,
Fizik kuralları ruhta işlemezmi ey kaşifler.
İlaç diye yuttuklarim zehirken, nasıl da bekliyorum iyileşmeyi.
Her saniye yüreğim kanarken nasıl tutarım abdesti.
Söyle bana doktor, ruhummu hasta?
Yoksa damarlarımda akan kanmı zehirli ?
©karafan
K