tık

yalnızlık gibi
küçücük bir yangın
şakaklarımda
manasız bir ot
her kadının gözleri
bir madımak misali
gökyüzünde ıslak
kavrulmuş teni evlatlarının
kaşları babadan
yalnızlığı anadan
kibri göğsünün kıllarından
erkeğin
kereveti yok yere haşlayan
kirpikleri kadının
bir bakışın ucunda ölüm var
manasız taptığım bütün maddeler
ölmek için kaç neden
parmaklarımı kırarak saydığım
daha neler neler...
©aspidistra