Seni düşünmek,
bir kalemi ucu aşınmış hayallerle tutmak gibi.
Döner, durur içimde,
adınla yoğrulmuş bir zaman.
Gözlerimde bir fırtına,
her rüzgar adını çağırır,
sessizliğin bile senle dolu,
bir suskunluk tiranlığı bu.
Ne yapsam,
hangi şiire sığınsam,
yine sana çıkar yollarım.
Bir telaş, bir inat,
bir aşkta kaybolma korkusu.
Seni düşünmekten başka ne yapabilirim?
Belki resimlere dokunur hayalin,
belki bir romanın köşesinde durur gölgen,
ama her seferinde,
yine sen olursun son cümlem.
©üstadkenan
Ü