Hepimiz rol alıyoruz oynanan oyunların içinde,
Roller döndü gerçeğe nefret ve kin var sesimizde.
Koyun koyuna yalnızlıkları yaşıyoruz günlerde,
Kapıldık gidiyoruz kahpe dünyanın peşine.
Perdeler kapalı, kapılar kapalı gönlümüzde,
Tek başına seyrediyoruz oyunumuzu.
Biz kurduk sahneyi, biz yazdık oyunları,
Gecenin karanlığında kaldı anılarımız.
Çocuklarla birlikte oynamadık oyunları,
Tiyatrolarda seyrediyoruz gözyaşlarımızı.
Çocuklar gibi yaşayalım mutlu ve sevgiyle,
Mutluluğun oyunlarını yazalım birlikte.
Neden yalnızlık, mutsuzluk üzerine oyunlar,
Duygularımız, sevgilerimiz yansısın tiyatrolarda.
Neden bitmiyor ömür boyu sürüyor,
Oyunlarda, sevgi ve aşk yer almıyor.
Mazide kaldı sevgilerimiz, duygularımız,
Yaşadığımız günlerde hep karamsarız.
Kapansın perdeler, sönsün ışıklar,
Mutsuzluğa paydos diyelim bitsin oyunlar.
Yaşadığımız hayatta hepimiz rol aldık,
Sürekli ağladık, gülmeyi unuttuk.
Gün boyu yükledik acıları, çileleri,
Oyunlar içinde oyun seyrettiğimiz.
Kahkahaların yerini almış gözyaşları,
Kapanınca perdeler, çöktü omuzlar,
Sessizliğe büründü karardı tiyatrolar.
Değişelim rol aldığımız oyunları,
Unutalım acıları, yaşayalım mutlulukları.
Kulaklarımızda yankılanıyor o sesler,
Yalnızlığa ve mutsuzluğa kapansın perdeler.
Adımıza oynanmasın kederli oyunlar,
Alkışlarla, mutluluklarla bu son final.
21.09.2015 Ankara.
©kartalsabo
K