Toplumun yüz aynası, çiftçinin kirli eli;
Nasır tutmuş ellerinde dünyanın kiri.
Yaşadıklarına dair bir senedin imzası,
Nerede? Hani, kıymet verip bilen...
Dertli bir bakış, derin bir yorgunluk,
Toprağın koynunda var her an bir yük.
Emeğin özüdür, terle yoğrulan toprak,
Ancak kimsede yok, hakkını veren bir bakış.
Her çizgi, her yara, bir öykü anlatır,
Ellerin dili, sessiz çığlıkları fısıldar.
Toplumun yüz aynası, emekle yoğrulmuş,
Bir çiftçinin ellerinde hayatın rengi solmuş.
İşte burada bir sır var, açığa çıkmayan,
Her nasırda bir yaşam, her yara bir anı.
Ama bu koca dünyada, kim bilir, kim duyar?
Bu emeği, bu çileyi, değerini anlayan var mı?
©hasanbey.
H