Tozlu raflarda bekler eski hayaller,
Solmuş renkli umutlar, kırık dökük emeller.
Bir zamanlar parlak, bir zamanlar canlı,
Şimdi sessiz, unutulmuş bir veda gibi.
Küçük bir umut, bir zamanlar parlayan,
Küçük bir sevda, gözlerde yankılanan.
Ancak yıllar geçti, rüzgarla savruldu,
Gözlerin derinliklerinde kayboldu.
O renkli düşler, bir zamanlar solgun,
Şimdi tozlu raflarda, saklı ve dargın.
Bir gözyaşı, bir gülüş, bir eski şarkı,
Bütün anılar, toz içinde, yıpranmış.
Hayallerin göğsünde bir zaman umut,
Şimdi kısıtlı, donmuş, unutulmuş bir ruh.
Bir zamanlar yeşil, şimdi griye dönmüş,
Her anı, her anı, bir zamanla söndürülmüş.
Yıllar içinde gölgelenmiş her renk,
O eski şarkılarda kaybolmuş bir ses.
Bir zamanlar genç, şimdi yaşlı bir umut,
Tozlu raflarda, sessizce unutulmuş.
©hasanbey.
H