bilmiyorum aslında umudumun çıkmaz bir sokağa girdiği bir dönemdeyim
ne yaptığımı bilmeyen yaşamayı öğrenmeye çalışan hayat okulu cahiliyim
karmaşık ve daha da karmaşıklasıyor her şey
düşünmekten nefret edip düşünmeyle
sevişen ben
nefretimin kölesi olan sancılı bir beynim
sadece bakıyorum manzarasi olan her şeye
sıkılıyorum ve sadece düşünüp paketimden
bir dal daha alıyorum
özgür ruhumda esir kalmaya devam ediyorum
anlamaya çalışıyorum
ama çalışmadığım yerden çıkıyor hep
bilmiyorum sadece izliyorum biraz bekliyorum ve biraz daha nefes alıyorum
©gökhandır
G