Ben tuhaf bir insanım, yıllardan beri.
Hiçbir zaman olmadı orta ayar.
İyi olduğum zaman öyle harikayım ki,
Her fani için fazladır iyiliğim,
Sevmeyen kıskanır, seven hayrandır zaten.
Kötüyken tersine döner dünya.
Her kalp bana kin duyar o sıra.
Nefreti sanki ben yaratmışım gibi.
Tabi en kin yüklü kalp yine kendimde,
Kimse nefret edemez benden ben gibi.
Tuhaf bir adamım ben uzundur.
Kafam bazı şeylere çok takıp durur,
Şizo paranoyak dünyamda kurgular kurar.
Kendi yazar, kendi oynar, yine de inanır.
Hepsi olmuş, hepsini yaşamış sanki.
Sonra bedenimi de alet eder oyuna,
Titrer durur ahmak uzuvlarım, korkar.
Neyden korkarlar hiç bilemedim ben,
Kendime ait her şeye seyirciyim hayatta.
Aile ve dostlara olmak anlaşılır ama,
Kendi aklıma, kendi vücuduma nasıl,
Böyle uzak ve yabancı bir seyirciyim.
Bilmiyorum ne bildiğimi ve bilmediğimi,
Bana katlanmak ne zor ah bilirim.
Şayet en başta dediğim gibi ortası yok,
İyiyken olduğum kişiyi bekleyen kötüyken,
Bende bulamaz aradığını istese de.
Ben bana alıştım yıllar yılı, çaresizlikten.
Kimseden bekleyemem bunu, talebim yok.
Ben şeytan olduğumda cehenneme gelen,
Kabul görür cennetimde yüzüm gülerken.
©mageenkon
M