Kar kapatmıştı umutlarımı...
Yıldızlar tek tek elveda ederken,çamurların gölgesi sinmişti düşlerime...
Kayboldum sanarken, altında ezilmişim...
Ağırlığını bilememiş,
Tartacak cesareti bulamamışım...
Oysa göç vakti çoktan varmış da, uzatmış ellerini;
lâkin çekememiş kaderin tutsaklığından...
Bazan tüm sıcaklığı, bazan de donukluğu dahi,
parçalayamamış o yazgıyı...
Var olmak ile,yokluğun ortasındaki sessiz haykırışlarım,
En derinlerde ışık arar olmuş...
Meğer insan, varlığı kadar yaşayamazmış dünyada...
Meğer ben olmanın bedeli ödenemezmiş...
"Ben" olabilmek, kimsesizliğin kıyısında kan kustururmuş...
Meğer düşlemek, hayat gibi pahalıymış,
Satırlar ile ödenemeyen...
©nslhn...
N