Yılların sensizliyinin ardınca
baka kaldım öğlece...
hasretine sarılıp
uyumağa çalıştım
kadersizliyimin koynunda...
bu nasıl bir acı
bu nasıl bir hüzün
umutsuzluğum günden-güne
bitiriyor gencliğimin
yarım kalmış dualarını...
ben Tanrıya yetişdiremiyorum
isteklerimi
hiç kimse duymuyor
sensizlikden bağıra-bağıra kalmış
sol yanımın feryatlarını
hiç kimse duymak istemiyor...
acıların en büyüyünu taşıyor kalbim...
bir de üstelik
sensizlik denilen
en tükenmez acıyla yaşıyor kalbim...
©deniz90
D