Tüm şehir uyuyor.
Rüzgarın uğultusuna karışmış çığlıkları duymadan,
Yağmur misali dökülen gözyaşlarını görmeden,
Gecenin karanlığında saklanan gölgeleri hissetmeden,
Tüm şehir uyuyor.
Oysa güneşin batışı gibiydi yoksunluk.
Eşsiz ve harikulade göründü göze ama
Arkasındaki acı gerçeğin kimse varmadı farkına.
Vicdan yoksunluğu almış başını gidiyor ya,
Ve tüm şehir uyuyor hala.
Sessiz, sakin ve huzurlu.
Geçmişi hissetmeyene ne mutlu.
Geleceği keşfetmeyen umutlu.
Zira bilmiyor tüm şehrin uyuduğunu.
Gidenlerin ardından onların yola daha yeni koyulduğunu.
©cemma_nova
C