Bir sabah daha uyandım,
Yeni bir güne merhaba.
Yine aynı 4 duvarın içindeki küçük odamda,
Uyandım yine başka bir sabaha.
Çok şükür hâlâ yaşıyorum,
Taciz edilmedim yada öldürülmedim.
Bu Türkiye'de büyük bir başarı.
Odamdaki kitaplığım yatağımın karşısında,
İçi gerçek dünyadan kaçmak için,
Okuduğum kitaplarla dolu.
Yanımdaki masamda duruyor telefonum,
Her normal genç gibiyim kısaca.
Bu gün okul yok,
mahfettikleri sistem yüzünden nefret ettiğimiz bir yer.
Ama yine kurtulamam ki,
Telefonu aldığım anda annem anında konuşur.
Ders çalışmamı söyler, yine sıradan bir gün.
4 duvar arasında odamdayım,
Dışarı çıkamam ki.
Öldürülmek istemiyorum,
Kaçırılmak istemiyorum,
Taciz edilmek istemiyorum
Bu yüzden dışarı çıkmamalıyım.
Ben saatlelerce ders çalışırım,
bu ekonomide daha sonra işsiz kalmamak için.
Üst mevkilerle arası olanın keyfi yerinde,
Onun işi çoktan belli.
Saatlerce çabalayan o işi kazanamaz ki,
Önce arası olanlar o işi alır.
Bunun artık normal olması çok acıklı değil mi?
Eğitim eşitliği sadece bir yalan,
Zengin fakir ayrı.
Sıradan bir Türk genci,
Bir hiç için çalışıyor.
Herkes Z kuşağını küçümser.
Terbiyesiz derler,
Bağımlı derler.
Ama bilmedikleri birşey var,
Z kuşağı intihar kuşağı.
Aile baskısı, Gelecek kaygıları
Taciz haberleri, Cinayet haberleri
Sokağa çıkmaya korkuyorlar.
Kötü notlar, başarısız hayatlar.
Sırf bu yüzden sonlandırılan hayatlar.
Uyan artık!
Türkiyede intihar edenlerin hepsi genç!
Adalet yok! Nede bir gelecek!
Ben sıradan bir Türk genciyim,
Yakında bunları söylediği için çoğu kişi tarafından linçlenecek.
©bir_okur21
H