Yastığın özlüyor günlerdir seni
Bakışı üstümde diyemiyorum
Odam kafes oldu boğuyor beni
Sensiz perde açıp bakamıyorum.
Masadaki yerin boş kaldı yine
Ne diye takılıp kalırsın düne
Senin nefesinmiş bana hazine
Kaybım mutluluğu bulamıyorum.
Mevsime benzerdi ayrı benliğin
Evde maralımdın kırda kekliğim
Yaşanmamış gün sensizliğim
Yalnız hayal dahi kuramıyorum.
Durmazoğlu damardaki kanmısın
Esmeyen rüzğârda bana fanmısın
Gündüz günéş gece yıldız, aymısın
Samanyolu oldun tutamıyorum.
Cengiz DURMAZ
©33-mut-33
C