Sen beni ölmüş say, bu ücra köşelerde yaşanılmaz ya.
Beni aydınlıklara defnet, malum karanlıktan nasibimi aldım.
Sen beni sönmüş say, bu nâr yüreğim birdaha buzlanmaz ya.
Beni beyaz örtülere ser, malum çok sabah kara perdelerle kalktım.
Beni leş say, hatta o ücra köşelerde saklayıp örtülere sar.
Yeter ki içimi delen sevgimi yalan, kalbimdeki güzü bahar sanma.
Kapıları açık, ışıkları sönük, perdeleri çekik bırak.
Gözlerim ışığı arasa da, karanlığı yakar, kapıları açarım, ey gönlü gönlüme ırak!
©zeynepizm
Z