Umutla beslediğim kuşların kırık kanatlarına sakladım seni ben,
Uçuruma en uzak,
gökyüzüne en yakın olan umutlarla besledim.
Yüzünün her haresini,
zihnimin uvuzlarına astım.
Gözlerimin ağrısı, ellerimin acısıyla işledim ruhuma.
Tam da delirmenin ortasındayım.
Delirmeye iki kaladayım.
Karaladığım bir kaç sayfalarım,
Sessiz çığlıklardayım.
Ah..
Kuşların sızısı, kalbimin çalkantısı.
Konuşmayın. Dinleyin.
Lakîn.
Elbet bir gün.
Kelimelerin de bir dili olacaktır.
🕊
©yıldızlara
Y