vakit belki çok geç, belki çok erken...
yanından geçiyorum fark etmeden,
sokağın ışıkları sönmüş erkenden.
bütün şehir uyurken;
sen uyanıksın, neden?
ışıkları hâlâ sönmemiş tan atarken,
ayaklarım çivilendi birden,
duvara yaslanmış köşe başında beklerken,
yolun ortasındaki kendini gördü bakarken
yoldaki ve köşe başındaki kendi keşişirken
dışarı bakıyordu penceresinden
üçüncü halin imkanı yaşanıyordu bilmeden.
Salih YANMAZ
©
©gslhynmz
Z