Biri seslendi..
Uçurtmalar gökyüzüne ulaşamaz ki..
Tamam dercesine kafasını salladı kadın..
Gülümsediler..
Kadın çok mutlu oldu ama belli etmedi..
Saklıyorlardı duygularını uçurtmalar..
Ya birgün koparsa ip?
Korkuyorlardı..
Sarılmadılar hiç..
Çokça sohbet ettiler..
Sahiplenir gibi..
Uçurtmalar gökyüzüne ait dedi iki çift göz..
Bakıştılar..
Tüm sesler durdu..
Yıllar önce neredeydin dedi iç ses..
Unut bunu dedi kadın..
Uçurtmalar..
Sahi ne oldu o uçurtmalara?
Gitmişlerdi..
Hemde en bi uzaklara..
Rüzgâr esmişti..
Kapalı bir odada soğumuştu uçurtmalar..
Ve bakışmadılar hiç..
Konuşmadılar..
Birden izlendiğini hissetti kadın iki çift göz tarafından..
Ve hemen gözlerini kaçırdı..
Birşey olmuştu sanki ama kimse duymamıştı..
İpler mi kopmuşdu yoksa?
Hep uzakta kalacaklar...
Ruhlar yakın olsada..
E.S.
©maviyeşil
M