Peşinden gittiğim bir anlık nefes,
İçimde, kazandan kaynayıp çıkar!
Kendi ellerimle yaptığım kafes,
Beni zirvelerden yerlere çakar!
Kaç defa boşluğa bastım, utandım;
Yine de, hâlimden memnun gibiyim!
Kaç defa söyledim, bıktım usandım:
Ben sonsuzluk kuyusunun dibiyim!
Bir kısır döngünün iç ve dışından,
Sonsuz boşluğa doğru akıyorum.
Kâinat denilen dağın başından,
Hep mâvi ufka doğru bakıyorum...
Cesâret aldığım bomboş odalar,
Bir bilsem, içimden taşıyor mudur?
Tozpembe söylenen yalan modalar,
Benim de boyumu aşıyor mudur?
©veliemre
V