Yâr diye diye çıktım uçurumun zirvesine,
Bırakı versem kendimi aşağıya serbestçe.
Düşerken yâr göğüs kafesini açsa eğer,
Kalbinin tam içine düşer, bulurum sevgiye geceyi.
O an unuturdum sevdasıyla çektiğim tüm acıları,
Hasreti, özlemleri, dünyanın tüm yalnızlıklarını.
Umurumda olmaz ki, kollarında can versem bile,
Gönül verdiğim, canımın içi, gönlüme taht kurmuş yâr.
Güzel yâr, seninle her düşüş bir yükselişe gebe,
Her son bir başlangıç, her veda bir kavuşma deme.
Seninle her acı tatlı, her hasret bir özlem,
Ve her özlem, seninle son bulan bir bekleyiş.
Yâr diye diye, seninle paramparça olsam bile,
Uçurumun zirvesinden aşkın denizine dalıyorum.
Ve biliyorum, senin sevginle,
Her düşüş, aslında bir uçuş aşka yelken açmaktır yâr.
©hasanbey.
H