Merhaba hayat, acımasızlığına acı bir örneğim ben,
Ve uykusuzluk gözlerimde, utanıyor ecelim ölümden,
Vazgeçiyorum, o bana kazandırdığın yalancı heveslerimden,
Ne kazandırdın, söyle ne bıraktın ellerimde.
Ucuz bi roman, başrolünde ben,
Gözlerimden akan yaş değil elem yağmuru,
Her dert, derler bir gün gelir son bulur,
Gitmez dediklerimin, boşluğu hep sol yanımda yer bulur.
Ve gün gelir, biter herşey sayılı nefesler gibi,
Duygularıma, neşter vurulmuş, hissedemiyorum artık hiçbir şeyi,
Bir hiçlik ortasında kayıbım, ve yalnızlık herşeyim,
Üşütüyor zemheri, fakat bu geceler içimden soğuk değil.
Anlatmam anlamsız biliyorum, yaşamadıkça anlayamazsınız beni,
Bir gün yanındakiler değişir derlerdi inanmazdım, yada görürsün derlerdi gerçek yüzlerini.
Metin özcan
M