Çok insan sevmişizdir hayatta,
Bir çoğundan da vazgeçmişizdir.
Evet bazı vazgeçişler,
Çaresizliğimizden doğmuştur.
Varlığına htiyaç duyduğumız,
Yokluğuna dayanamadığımız,
Bizim çaresizliğimizden faydalanıp,
Arkalarına bakmadan gitmişlerdir.
Hiçbir zaman affedemeyeceğiz,
İçimizde uhte kalan onlarca şey,
İzin vermeyecek onları affetmeye.
Parmaklarına kıymık battığında,
Canımız çok yanardı.
Acı çekmelerine dayanamazdık.
Kederleri, kederlerimiz.
Mutlulukları, mutluluğumuzdu.
Ama çok yoruluyor insan,
En çokta içinde uhte kalanlar,
Yoruyor çoğu zaman.
Bizim için çok anlamlıydılar.
Belki de fazla anlam yükledik.
O kadar anlam yükledik ki,
Altında ezilmemek mümkün değildi.
Onları çok seviyorduk.
En büyük zaafımız da buydu bizim.
Helal olsun yinede hepsine,
Çok iyi kullandılar zaaflarımızı.
Kağıt birer mendil gibi.
Kirpiklerini bile sahiplendiğimiz,
Canımız ın içi olan insanlar,
Canımız ın içinde uhte kaldılar.
Onlar uhte kalır vicdan azabıyla.
Biz sadece eyvallah deriz,
Ama gönül rahatlığıyla.
Eyvallah
Bazı insanların yaptıkları, bazı insanların ise kendileri uhte kalır. Eyvallah demek uhte kalanları kaldıkları yerlerden edemez belki, ama yinede eyvallah deriz.
M