Koş koşabildiğin kadar be gönül
Eninde sonunda yorulacaksın
Bir nefes, bir sevda, bir de sen işte
Hasretin koynuna sokulacaksın
Yâr diye bildiğin yara açacak
Dost diye gittiğin senden kaçacak
Kem gözler bakınca kalem kıracak
Kapıdan, gönülden kovulacaksın
Bekleme merhamet insanoğlundan
Ne anlar tok olan dirhem yokluktan
Sen yürü menzile çıkma yolundan
Ağlayıp düşsen de ulaşacaksın
Nem düşer kirpikten baktığın göze
Gam düşer sevdiğin yaktığın içe
Ayrılık hissesi bölünmez işte
Bir başa katlanıp yaşayacaksın
©ibrahimlek
S