Yarına dair ne çok umudum vardı.
Herşeyin daha güzel olacağına dair duygularım vardı.
Nasıl da mutluluk hayalleri kuruyordum.
Kumdan kale misali yıktınız yeşeren ümitlerimi.
Bundan sonra yüzümde tebessüm olsa ne olur olmasa ne olur.
Yaşayan ölüye döndü bedenim artık hiçbir acıyı hissetmiyor.
Doymuş artık ruhum çile çekmeye dikiş tutmuyor.
Çivisi çıkmış dünyanın içinde oradan oraya savrulup dururken.
Yinede bir ümitle belki düzelir diye bekliyorum.
©çilekeşim
Ç