Acıya güldürmeye başladı beni hayat
Ellerimde kelepçe gardiyanlar tutarken kollarımı
Güneşi görmek için
Yıldızları görmek için
Denizi görmek için
Hayal kurmaya dahi ümidim yoktu
En güzel yıllarım
Kayıp gitti elimden takvimlerin içine
On dört sene boyunca
Her hafta yalnızlıktan başka
Ziyaretçim olmadı.
Ne şımarıp bana dondurma alacak babam
Ne üşüdüğümde koynuna alacak annem
Ne beni dövdüklerinde uğruma ölecek abim
Hiçbiri yoktu hayatımda
Kendi kendime öğrendim kendim olmayı
Patavatsız gardiyanın kırınca kafasını
Hücreye attılar bir süre
Karanlığa sarılıp ağladım
Çıplak betona yorgan oldum
Yalnızlığıma derman oldum
Orda aşık oldu gözlerim siyaha
Işığa orda beddua ettim
Kapılar açıldığında
Kamaştırdığı için gözümü.
Ölmeden çıkacağım diye
Avuttum kendimi
Bir nevi tuttum
Kendime verdiğim sözümü
Cidden söylesene hayat
Ne zaman vereceksin benden aldıklarını
Gençliğimi hayallerimi özgürlüğümü
©yetimşair
Y