Sessiz sakin kafede oturuyorum yine,
Yanıma geldi o an falcı hafif bir tebessüm ile.
Kahvemi ise bitirmiştim bende,
Hiç istekli değildim ama merakta etmiştim fincanın telvesine bakıp ne diyeceğini de,
Dinledim...Ama anlattıkları beni sürüklüyor gibiydi sanki imkânsızlığın içine,
Üç vakte kadar mutluluğu yaşayacaksın demişti şiir gibi bir kadının o masum güzelliğinde.
Parayı masaya bırakıp kafeden ayrıldım soğuk bir teşekkür ile,
Çok uzaktım çünkü falcının söylediklerine.
Gönlüm dönmüşken enkaz yerine,
Cam kırığı taneleri batarken bu kalbime,
Yaşama sevincimi nasıl getirebilirdim ki söylesene,
Umudum kalmadı artık dost edindim gecenin sessizliğini kendime.
©by_solist
B