yağmur un her tutuşan damlasında
ekmeği bölüştüğüm açlığın izlerinde
karardı gecenin başlıyor yalnızlığın
titreyerek korkulu gözleri usulca na
yarı aç tok kirli yorulur ki ömrün de
sokaklar tutulmuş ışıklar yanıyor
herkes sustu kayboldu sanki biran
yalnız rüzgar eser durgun gece ye
vakit ilerleyen ömür gibi kısa tutar
umut fakir in ekmeği dir ah yoktan
zaman hayatın bir yanında durur
bir sıcak ekmek çorba birde düşün
hayaller içinden yaşam ilacı olunca
adaletin bu' mu dünya derler, hani
kendimizi sorgularken yaşamı bulur
kimi açıkta açlıkla mücadele eder
ısıtır ellerini üşüme mek için onlar
adaletin bu mu dünya derler hani
kimi sokaklarda dilenir yaşam için
yıllanır bir meskende ömür seneler
bak gör şu insanların halini
kimse bilmez dıştan bakınca
ekmeğimi böldüm bölüştüğüm
herkes Allah'ın yarattığı'dır
hor görme bilemezsin derdini
C