Binlerce defa yürüdüğü bu ıssız yolda belkide ilk defa bir şey farketti. Yalnızlık ona iyi geliyordu. Ruhu ancak böyle ayakta kalabiliyordu. Onu esir alan yalnızlığı ve sessizliği severek...
Yalnızım, gökteki ay kadar yalnızım
Belki, belki bir umut mutlu olurum
Yaşarım belki bir gün
Başkalarına yaşarken umut olurum
Duyarım belki bende bir gün
Ruhumu doyurabilirim yalnızlığımla
Peki bunca acılarımın arasında ya sen
Ya sen elimi tutar mısın?
©spiritless
S