Nasıl başlanırki bilemedim, Duygu yüklu yine her satirlarim. Özlemin hat safhada hasretini susturmaya çalıyorum yüreğimden. Dilim damagim kurudu. Bir yudum sevgi istiyorum senden. Biriken yılların esareti içindeyim. Hangi yöne baksam özleminle karşılaşıyorum. Yönünü şaşırmış bir pusula gibi, neye nereye nasıl gideceğimi bilemiyorum . Elinden oyuncağı alınmış bir çocuk gibi, ağlasam susturamazlar diye korkuyorum. Birazda endişe var ya sana doyamazsam? Korkular içinde hapsedilmiş sanki umutlarım, ya bir gün o umududa kaybedersem. Tek yaşama kayan olan bir sebepten bahsediyorum, yani umuttan. Ben hala enkaz olan kalbimin derinliklerinde umut ışığını arıyorum. Bir sevgi nasıl dile getirile bilir ki? Yada bir sevgiyi nasıl anlata bilirsin ki? Ben sen derim gerisi gelir ben aşk derim sen canlanirsin gözümde ben satıra sen diye başlarım mürekkep bile seni çizer. Yani şair olmak için bilmek gerekmiyor sevmek gerekiyor ama öyle basit sevmek değil yüreğini ortaya koyacak kadar sevgisi için kendinden vaz geçecek kadar yana benim kadar. İşte bu yüzden ben her satirimda seni yazar seni çizerim seni seviyorum birtanem ...
#barancoskun
©barancosku
B