Karanlığın gölgesinde, kalbim yorgun ve kırık, Acılar sarmış her yanımı, bir bıçak gibi keskin ve acı. Gözyaşlarım sessizce akıyor, boğuluyorum umutsuzlukta, Bir çıkış yolu arıyorum, karanlığın içinden kurtulmak için.
Ama sonra bir ışık görüyorum, uzakta parlayan bir yıldız gibi, Umut ışığı bu, beni çağırıyor, karanlıktan kurtulmak için. Son gücümle ona doğru uzanıyorum, parmaklarım ışığa değiyor, Ve birden bire her şey değişiyor, acılar hafifliyor, kalbim canlanıyor.
Umut ışığı yolumu aydınlatıyor, karanlığın içinde rehberlik ediyor, Güç veriyor bana, pes etmemem için, savaşmam için. Acılar hala orada, ama artık yalnız değilim, Umut ışığı benimle, bana güç veriyor, beni hayatta tutuyor.
Biliyorum ki her karanlığın bir sonu var, Umut ışığı beni aydınlatacak, beni zafere taşıyacak. Acılara tutunarak, umut ışığında ilerleyeceğim, Ve bir gün güneş umut ışığım için doğacak.
©kızıl1
K