Yüreğimde bir umut ışığı var, titrek ve solgun,
Tutunmak istiyorum ona, fakat korkuyorum dalmaktan dalgon.
Hayaller kurdum ben bu umut dalında, rengarenk ve masum,
Ama yıktılar hepsini, yarım bıraktılar beni, yorgun ve mahzun.
Sevgiyle sevdim ben, kalbimi açtım her şeye,
Ezdiniz yüreğimi, parçaladınız her bir duyguyu sessizce.
Kırılmayan tek dalım kaldı geriye, umut denen şu kılcal ip,
Onu da koparırsanız eğer, yok olacak her şey, son bulacak her dip.
Tutunacak dalım kalmayacak, uçurumun kenarında kalacağım,
Karanlığa boğulacağım, sonsuz bir gecede kaybolacağım.
Umutsuzluk saracak beni, soğuk ve zalim bir esaret olacak,
Bir daha asla gülemeyeceğim, kalbim hep acıyla dolup taşacak.
Ama pes etmeyeceğim ben, savaşacağım bu umutsuzlukla,
Yine de tutacağım o dalı, inanacağım yarınlara sımsıkı.
Bir gün güneş doğacak karanlığın ardından, aydınlık kaplayacak her yeri,
Yeniden yeşerecek umutlarım, sevinçle dolacak kalbim her köşesi.
©hasanbey.
H