Yarım kalmış bir cümle gibiydi ne sonunu getirebilmistik ne de noktayı koyabilmistik. Bir parça çürümüş et gibiydi belkide sonu dokunulmayacak kokusunu alamayacak tadına bakilamayacak kadar kötüydü. Belki de son noktayı koyduğumuzda huzurun gerçek anlamını kalbimizde yaşamış olacaktık. Mutluluğu görmüş değil de mutluluğun ta kendisi olacaktık. Pişmanlık için de geçen bir ömrü geçirdik ve öyle de devam edecekti. Kimse olmadan bir kimsesiz gibi yaşamak ne demek ! Her gece uyumadan her adımdan önce bir kez daha düşünmek ne demek ! Gerçeklerim hayallerimin çok uzağında.. hayallerim beni mutlu edebilen tek şey galiba ama onlarda tükenmek üzere onlarda noktayı koyamadigim o cümle gibi.. ne zaman son bulur diye söylenip duruyorum. Ne zaman kimsesizlikten çıkıp birileri yanı başımda değil de biz olacağız diye soruyorum kendime.. Cevabini bulamadığım yüzlerce soru içinde galiba bunu soruyorum kendime ! Hakikaten bir umut mudur yaşamak ? Yoksa Umut olan şey umut edebilmek midir ?
©pismanadam
P