Yüreğimde bir umut ışığı var, titrek ve ürkek,
Dalına uzanmak istiyorum, ama korkuyorum pek.
Hayal kurdum kendime, rengârenk bir dünya,
Yarım kaldım yolda, yıkıldı o güzel rüya.
Sevildim mi sandım, meğer kandırılmışım,
Ezildi ruhum, yaralandım derin.
Kırılmayan tek dalım kaldı geriye,
Umut denen o filiz, yeşeren içimde.
Onu da kırarlarsa, ne olacak halim?
Dal kalmayacak, tutunacak yer kalmayacak elim.
Yaşamak isterim, sevmek, sevilmek,
Umutsuzluğa yenilmek istemiyorum ben.
Bir şans daha ver bana kader, yalvarıyorum,
Umut ışığım sönmesin, karanlığa gömülmeyeyim.
Belki de bu sefer, farklı olur her şey,
Umut dalına tutunurum, korkmadan, çekinmeden.
Sevgiyle sarılırım hayata, umutla bakarım yarına,
Belki de bu sefer, mutluluk olur bana armağan.
©hasanbey.
H