Yalnızlığa bürünmüş bedenimle gidiyorum
Gidiyorum;bilinmezliğe ve sonsuz çaresizliğe
Gitmem gerekiyor yeni umutlar ve yeni pişmanlıklar için
Her geçen gün acı,daha da elzemleşiyor, yakıp kavuruyor,ciğerimi
Kalbimin ve yüreğimin ağlamalarını duymuyorum
Duysam seslerini bağlarlar zincirlerini bana
Ölene kadar çürürüm bu topraklarda
Ecelde gelmedi zaten bir ondan umudum vardı o da yok artık
Geceleri yıldızları seyretmeye çıkardım
Bana koskocaman bir evrende sadece nokta olduğumu anımsatırdı,önemsiz bir nokta
Kendime hep sorardım;nokta mı olacaksın bu hayatta
Ve hep şu cevabı alırdım;
Daha nokta bile olamadın ki
©aygölgesi
R