Bugün, gün yine durgun ve bir o kadar da sessiz,
Şimdi umutlarım tükenmiş bir halde ve her yanım sensiz.
İçimde var bir hasret, her gün bir parçamı götürürken.
Çaresiz kalıyorum umut ışıklarım söndürülürken.
Şimdi, gün yine yalnız ve bir de gidişinle beter oldu.
Her çıkar da ulaşamazdım sana, bu nasıl bir yoldu?
Ben mevsimsizim ne yaprak düşer, ne de çiçekler gülümser.
Peki ben samimiyken bu hayat neden bana hep kötümser?
Sokakta gördüğüm bir amcanın elinde ki şişede, yaşadıkları konuşuyor du.
Hani o kadar yalnızdı ki, yalnızlıktan kendi ile kim daha çok ağlar diye yarışıyordu.
Şimdi kimisine mevsimler sonbaharken, kimisine oldu ilkbahar.
Hayaller kaybolmuş, duygular mahvolmuş ve düşünülüyor intihar.
©ggurkann
G