Hiçbir şeyin olmayan birini unutmak
nasıl bu kadar zor olabilir anlamıyorum.
Keşke hiç mi hiç olmasaydın da,
Ben sensizliğin yerine,
Hiç olmayışını özleseydim.
Ama vardın,
Ama geldin işte!
Öyle güzel baktın ki gözlerime,
Öyle bi güldün ki bakarken yüzüme,
Öyle güzel bir duygu yaşattın ki bana,
Sonra da öyle bir acı bıraktın ki yüreğime,
Ve hiçbir şey olmamış gibi gittin,
Ne son kez baktın,
Ne de bir Elveda demeye tenezzül ettin.
Yoksun şimdi,
İki yıla yakındır bi haber alamadım senden ,
Sadece ansızın çıktın karşıma bir gün,
Sanki bir yabancıymışım gibi davradın ,
Yanımdan geçtin ama yüzüme bile bakmadın ,
Her şeyin suçlusu benmişim gibi.
Gözlerimin önünde yine başkasına veriyordun kalbini,
Hep kaçırdın bende gözlerini,
Peki nedir o zaman sana bu kadar anlamsız şekilde bağlanışımın sebebi?
Yüreğimin bi sevgisi ağır basıyor bi nefreti,
Kendimden vazgececek kadar ne vardı ki sende ?
Anlam veremiyorum artık .
Alışamıyorum yokluğuna,
Sanki bir gün çıkıp gelecekmişsin gibi
Bekliyorum hala seni .
Biliyor musun ?
Hani sürekli oturduğun bi bank vardı ya
İste ordan her gectigimde ,
Gözlerim hep arıyor seni
Belki gelmişsindir diye .
Ben içimde kalmış son umut kırıntılarını bile,
Olmayan sen,olmayan sevgin için harcıyorum işte ,
Sayıklıyorum içimde,
Ya gelmişse diye...
©güzmasalı
G