A

Umutsuzlugun pençesinde

Sensiz nasıl yaşarım ben,
Bensiz yaşamayı bildiğin gibi.
Sevdasız nasıl nefes alırım ben,
Çiçeksiz, lalesiz, gülsüz yaşayabildiğin gibi.
İnsan sevdiğine böyle yapar mı?
Ayrı gayrı ömür biter mi?
Bitmeeez, bu hayat geçmez,
Yâr sen yoksan eğer bu garip gülmez.
Öyle masum masum bakıyordun ki
Ve öyle derinden süzüyordun ki
Karşında yedi yaşındaki bir çocuk gibi,
Bilemez hale gelirdim ne diyeceğimi.
Sevdan bitmedi, bitmeyecek
Aşkın gönlümde ölünceye dek sürecek
Sen bilmesen de, duymasan da, görmesen de,
Bu can hep senin ismini söyleyecek.
Başka bir ismi anamaz ki
Çünkü başka sevgilisi olmamış ki
İlk sevgilim, ilk göz ağrımdın tabi ki,
Bunun değerini bilemedin ki.