Sen bana kanat takmadan uçmasını öğrettin,
Gitme ihtiyacı duymadan bir odanın içerisinde.
Tabloların şaşkın bakışlarını biblo olarak sundun,
Duygular kullanılmadan yapılmış bir sanat eseriydim senin elinde...
Etrafında,
hiç kimse olmayan bir insanın yanına giderken, ağladım ben....
Yeni doğan güneşe bakıp Allaha dua edip umudumu tazelediğimi düşündüm,
Sen yanımdayken...
Tablolara bakarken insanlardan endiselendim,
Her çift gözün benim gözümle sana baktığını görünce kızdım.
Diz çöküp yere,
Kelebeklerin ömrünü uzatması için yalvarman,
Yetti onları affetmeme...
Hiçbir insanın yalnız yaşayamayacağını öğrettin sen
"Yanında ben olacağım" derken
Peki hiç düşünmedin mi
Bir gün sensiz kalacağımı?
Kaldığım gün kanadı kırıldığı için uçamayan bir kuşken,
Bir kedinin öğle yemeği mi olacaktım.
Veya kışa hazırlık yapmak için, bir lokma ekmek bulmak uğruna
Yolunu bulamayan,
Gökyüzünden düşen bir yağmur tanesinin altında boğulan
Kısmetsiz bir karınca mı yoksa..
H