Sokakçılar ışıklı pencereleri gözlüyor.
Çapraz tüfekliler dağ başının derdinde
Düğün develeri gibi bezenmiş dağ başının...
Herkes bugün öyleyken,
Ay bana seni hatırlatıyor.
Öncesizliği dokunarak hissetmek,
O şarkının hangi yıla ait olduğunu.
Gün geçtikçe güzelleşen, birkaç şeyin,
Sarp, elverişsiz dağların,
Ve hırpalanmış toprak olduğunu kabulleniyorum...
Uçurumda açan çiçekten eksiğim vardı.
Esen rüzgardan,
Küsen bulut ve annesi güneşten,
Kuşlar ve ülkesi gökyüzünden...
Suyun boğup koynuna attığından kalan
Yırtık ayakkabılar vardı,
Muhpiri karalardan birkaç yürek eksiğim
Onca şeye, birce laf çıkmazken dilimden.
Çıtkırıldım begonyadan gitmişliğim vardı...
O kadar bülbülün karmaşasında
Susmuşluğu çoğaltan gürültüden
Ve yolu sana çıkan
Adı kadar yaşamaz dediğim,
Umuttepeden...
©aspidistra
A