Mevsimlerden yıllar aylar eskitim
Acılar icinde günler saydım ama
Sen yine gelmedin yine dönmedin
Sen gittin gideli yüzüm hiç gülmedi
Umutlarda son nefesini veriyor
Gelmeyeceğini biliyor artık yaralı kalbim
Ama içimde bir ses bir gün kapımı çalarsın diyor
Seni unutmak istesemde umutlarimdan vazgeçmek istesemde
Bir türlü beceremiyorum yapamıyorum
Dantel gibi işlenmiş bedenime seni aşkın
Hep sen oldu kalbimde ve olmayada devam edeceksin
Ölüm bile beni senden koparamaz
Ayırı düştüğüm şu mevsimleri de bile
Seni düşünmekten hiç bir zaman vazgeçmedim
Hep aklımda fikrim de zihnimidesin her an Ateş düştüğü yeri yakarmış ben zaten yanmışım
Kömür gözlü bir yare ye tutuşmuş yürek
Ateşlerin en büyüğüne düşmüşüm bir kere Ya alev olup yanacaksın ya da çekip gidersin Oda imkansız bu ateşe düşen bir daha geri dönemez
M