Yokluğun ölü sinekler gibi çarpıyor
dört duvarın sersem sarılığına.
Uzuyorsun elin, kolun, bacakların...
kahrın gelip tünemiş,
ötüyor baykuş misali, zihnime batıyor.
Ne çiçekli yollar ne de masmavi gökyüzü var artık.
artık kalmış duygular küfleniyor.
Sen sadece yalancı akarsu...
Parlak beyaz ve içinde bir tümör.
©capune
H