Bir şiir başlıyor yine...
Yeryüzünden en aciz kuldan en Sevgiliye
Bir şiir başlıyor ....
Ve bu şiirde hüznümüz var yine...
Hüzün... bir kaç damla gözyaşı
Efendim Sana bin dörtyüz yıldır hasretiz
Bin dörtyüz yıldır yetim kalplerimiz
Ve bin dörtyüz yıldır Sana susadı dilimiz
Gökyüzü Sensizliğe açacak mıydı yıldızları
Güneş ışığını böyle şefkatli yayacak mıydı
Sabaha uyanan kuşlar böyle buruk öterken
Yeryüzü Sen olmadan gül kokacak mıydı
Ya Rasulallah Sensiz yaşamaya alışamadı
Ve bir türlü Sensizliği anlayamadı ümmetin
Sensiz dünya dönmeyi unuttu ya habibullah
Sensiz Mekke yetim Medine öksüz kaldı
Hiç başaramadık ya Rasulallah ....
Hiç faydalı olamadık girdiğin bahçelere
Hangi güle el attıysak kuruttuk
Hangi yıldıza el uzattıysak yarım kaldık
Ya Rasulallah yıkıldık senden sonra
Aklımız deliliğe delilimiz Sensizliğe vurdu
Yolun vardı gitmekte yorulmadığımız
Yolun başın da kalakaldık ya Rasulallah
D