Zenginlestikce ruhumuz fakirlesti.
Etrafimiz guzellesti ama toprağımız kirlendi.
Gulen yüzler azaldı fakat asıl olani unuttuk insan olmayı.
Cebimiz doldu doymadikta.
Kağıt çoğaldıkça etrafimizi görmez olduk.
Kula kul oldukta Yârâdana kulllugu unuttuk.
Gözlerimiz bağlı olmasada yüreğimiz bağlanmış.
Komşumuzu unuttuk.
Selam vermeyi hiç sormuyorum bile.
Herşey anladimda önceden neydik
Şimdi yine aynı oldugumuzu unuttuk.
Hobilerimiz arttıkça fobilerimiz artar oldu.
İstedikçe daha çok istedik.
Sukretmeyi unuttuk.
Tabakta yemek bırakmayı zenginlik sandık.
Tabağı sünnet etmeyi düşünemedik.
Örf adetlerimizden uzaklaştıkça.
Depresyonlarimiz uzuntulerimiz arttı.
Sadaka zekât vermeyi enayilik saydık.
Çalışsın kazansın dedik.
Tatil deyince köyü unuttuk.
Akraba ziyaretlerini unuttuk.
Bayramı bayram gibi yaşamayı unuttuk.
Gonulun nasıl alacağımızı unuttuk.
Bir gülümseyi iş bitince kolay gelsin demeyi unuttuk.
Dünya etrafımızda döndüğünü sandık.
Fakat herkesin etrafın döndüğünü unuttuk.
Tokezleyince hatırlar olduk Yârâdanı.
Benliğimizi unuttuk.
Herşeyi unutsaydikta insanlığımızı unutmasaydik...
©fetih
F