Unuttun ey insanoğlu....
Havva kokan toprakları yok ede ede unuttun
Gözü yaşlı çocuklarla tıkadın kulaklarını
Sesi arşa yükselen nidalarını uyuttun
Ve bir sessizlikle unuttun...
Oysa cenneti vâd eden kesmedi nimetini
Oysa bir gece yarısı ani bir ölüm değildi;
Seni senden alan...
Yok oluşların kiri bulaştı ruhuna da
Sen unuttun...
Hatırlanacak ne de güzel yaratılışlar vardı
Ne de güzel bakıyordun dünyaya
Kudüs gülerken ve gül kokarken
Mekke medine biat etmiş iken
Konstantin hele Istanbulum ben derken
Unutuluşta kurtuluş aradın
Unuttun ey Ademoğlu unuttun...
Şimdi çığlıklar çöktü müslüman ocaklara
Sen unuttun kudüs kan ağladı...
Sen unuttun Mekke de köpekler
Medine de maymunlar tahta bağlandı
Allah a bükülen boyunlar vardı
Bir bir paraya secde edip...
Bir bir kardeşlerinin kuyusunu kazdırdı
Deccale ne hacet yecüc-mecüce ne hacet
Kafirler altın dağın altın sancağını çaldı
Sen unuttun insanoğlu unuttun
Hayvanları korku;
İnsanları zulüm sevgisi sardi
D