Minik eller, taşları sıvazlar usulca, Kirlenmiş yüzünde, bir çocuk masumiyeti hâlâ durur. Gözlerindeki umut, sönmeye yüz tutmuş bir mum, Sokakların ortasında, bir bahar unutulmuş.
Oyuncakları yok, sadece kırık bir oyuncak bebek, Hayalleri büyük, ama gerçekler çok acımasız. Bir zamanlar şarkılar söylerdi belki de, Şimdi sadece sokak sesleri eşlik eder.
Kim suçlu bu masum yüreğin yaralanmasında? Kim aldı ondan çocukluğunu, hayallerini? Bir el uzatsak, bir sıcak söz söylesek, Belki yeniden yeşerir umut onun gözlerinde.
©su.kun
S