Gölgede açan bir gül gibiydi,
Yalnız, sessiz ve ıssız bir bahçede.
Toplum onu hor görür, dışlardı,
Bilmezlerdi gizli güzelliğini o masum çiçeğin.
Bir gün yağmur yağdı gökyüzünden,
Her damla bir mucize gibiydi yere düşen.
Gül yaprakları canlandı, parladı,
Bir gökkuşağı renklendi onu her bir yanından.
Yağmur damlaları gülle buluştu,
Bir mucize gerçekleşti o an bahçede.
Gül yaprakları inci gibi parladı,
Balıklar yüzdü yaprakların arasında, adeta bir gölette.
Artık hor görülmedi o gül,
Herkes hayran kaldı güzelliğine.
Bahçenin yıldızı oldu, ışıl ışıl parladı,
Herkes sevgiyle yaklaştı ona, kalpler açıldı.
Unutulmuş gül, unutulmaz bir güle dönüştü,
Gösterdi herkese gücünü ve sevgisini.
Yağmurun mucizesi ve onun güzelliği,
Bir ders verdi topluma, sevgi ve anlayışın önemini sergiledi.
©hasanbey.
H