Unutursun bir insanı
Anılarını, yüzünü, sesini
Kokusunu unutursun bir zaman sonra
Sonra kalır ondan geriye
İçine düşürdüğü acılar
Gözlerinden akıttığı yaşlar
Uykusuz geceler
Kâbuslarla geçen rüyalar
Gelirsin sonra
Kendine, hayata, umuda
Biraz daha ondan uzaklara
Mavi kubbenin altında
Kaldırırsın başını
Güneşin ışıltısını her zamankinden
Daha güzel görürsün
Karanlık yayılınca yeryüzüne
Ay gökteki yerini alınca
Odanın bir köşesine sığınırsın
Anılar üzerine saldırmaya hazırlanırken
Annenin mutfaktan sesini duyarsın
"Evladım, çay hazır"
Annenin sesi kulaklarına ulaşırken
Yüreğinde seni boğmak isteyen acılar
Köşesine çekilirken
Yüreğinde bir papatya açar
Küçük, sarı, masum bir papatya...
©mehmetbk11
M