Üsküdara ait hissederim kendimi,
Bizim oralar pek sarmaz beni,
O seher vakti evden yurda gelişim,
Burnumda tütüyor şimdi ıhlamur ağaçları.
Hele de kısıklı sanki benim memleketim,
O daire içinden hiç çıkasım gelmezdi.
Her cumartesi günü eve dönüşüme üzülürdüm,
Halbuki yarım sene hiç aklıma gelmezdi.
Üsküdar deyince sahil geliyor gözüme,
Dönmek istiyorum artık kısıklıdaki evime,
Kimi arkadaşa mahpus kimine gurbet,
Benimse kısıklı dönüşmüştü inziva yerime.
Güneş bir mahzun batar çamlıcadan,
Bir divane geçti bu kutsal diyardan,
Hayal memleketim ben geçtim üsküdardan,
Gitmek istemiyorum sana doyamadan.
Yürüdükçe daralan sokakları,
Karanlıklara mahkûm lambaları,
Kaldırımlarda geçen hayatları,
Hatırladıkça özlüyorum üsküdarı.
Ramazanda ve kış aylarında,
Gönlüm huzur buluyor bu semtte.
Sisli puslu havasına aşığım,
Şu endamı bulamadım hiçbir kentte.
Ayak bu gide gele ezber etti yolu,
Yine metrodan hevesle çıkıyorum,
Rahmet gökten düştü vurdu beni dolu,
Gözler görmese gönlüm bulur yine bu yolu.
Kolları arasında sımsıkı sardı beni,
Varsın doğumum farklı olsun,
İsteğimdir kabrim bu diyarda yer bulsun,
Derdime derman oldu aşık eyledi beni,
Unutmasın bu garip divaneyi üsküdarım.
©dermani
E