Ah be ustam! sudan korkarım diye mi beni karanlık bir kuyuya attın.
Halbuki pekte yaman bir çıraktım; daha yeni yamâğın olmuşken, koluma neden ustalık bileziği taktın.
Yol bilmem, iz bilmem, beni nasıl da çıkmaz yollarda yalnız bıraktın.
Çıkmaz yollardan korkmazdım halbuki yanımda sen olsaydın.
Ahh be ustam! mahâretin bir yana, o kara kaplı defterin hep benim olsun isterdim.
Bilirsin zor soruları çok severim; cevapları zihnime değil hayatıma perçinlerdim.
Varlığınla övünür; desteğinle bütün sınavları kolaylıkla geçerdim.
Verdiğin onca eğitim ve derslere rağmen, bu sınavda mâhir değil biçâreyim.
Ahh be ustam! keşke bana kalem tutmayı değil yazmayı öğretseydin.
Kalemi kuvvetli olan değil yazgısı güzel olanın şâir olduğunu neden söylemedin.
Âşık yürekler değil güzel gözlerin kıymet bildiğini neden benden gizledin.
Harflerin intizâmını bellettin lâkin aşkın iştiyâkını neden hesap etmedin...
©beysar
B