Üşüyorum sevdiğim,
Çok üşüyor yüreğim!
Ben üşümek nedir bilmezdim...
Ta ki gelişine kadar,
Geldin yandı yüreğim!
Her uzaklığında üşüyor yüreğim...
Her özleminde acıyor benliğim!
Üşüyorum sevdiğim!
Sevdam üşüyor sensizim!
Kalbimde çınlıyor sensizliğin sessizliği,
Sessizliğine gömülüyorum bu gece;
Çok bişey istemiyorum...
Göm beni kalbinin derinliklerinde ,
Kimsenin olmadığı bir semte!
Toprağım biraz sen koksun sevgili,
Lakin bırak sulama çiçeklerimi,
Soluşum seninle olsun!
Zaten sevdaya seninle doğmuşum,
Bırak sevdanda olsun yokoluşum!
Ben sana varışımda kabullendim,
Hüzünde senden huzur da!
Ruhuna bağlamışım canımı,
Ne korku var solumda,
Ne acıya yer var göğümde!
Ölümüm yokluğun kadar,
Yaşamım bir gülüşüne bakar!
Şimdi,
Ya beni boğ huzurunla,
Ya da bırak sarılayım hüznüne!
Gidersen ölümümü kabullen,
Yahut sar beni gülüşündeki sonsuzluğa!
MEHMET ÇETİNKAYA 🌹
©mhmt.ctnky
M