Bak içim de birileri karanlık şarkılar söylüyor yine,
Karalar giymis ağıtlar yakıyor uzun uzun,
Anlamıyor artık kimse beni,
Zaten hiç anlamaya çalışan da ollmamıştı,
Yazdığım tüm şiirler anlamsız,
Sanki üstüme yıkıldı bu virane şehir,
Çocukluğumu yazdığım kağıtları,
Bir bir gemi yapıyorum, salıyorum yağmur da biriken sulara,
Ne bir hayal kalıyor bende,
Ne de bir umut bu beden de...
Mektuplar yazıyorum hiç bir zaman göndermeyeceğim,
Çiçekleri düşünüyorum,
Kır çiçeklerini,
Kar çiçeklerini,
Ayaz da herkes çekilmişken kabuğuna,
Herşeye rağmen gülümseyen kardelenleri,
Ve ben üşüyorum,
Kapatıyorum perdeleri,
Karanlık erken çöküyor odama,
Sabahım da tek bir ışık sızmayacak odama,
Ve ben bu gece de bilmem kaçıncı kez öleceğim...
♾️20.3.2024
©kardln4433
K